Ablacja z radioaktywnym jodem o niskiej dawce i tyreotropiną Alfa w raku tarczycy AD 7

Dalsze różnice wiążą się z wyżej wymienionymi mocnymi stronami naszego badania. Wyniki niedawnego randomizowanego badania przeprowadzonego w jednym ośrodku z udziałem 160 pacjentów i porównującego niską dawkę radiojodu z wysoką dawką, z obiema grupami, które przechodziły hormon tarczycy, były podobne do naszych wyników. 36 Długoterminowe wyniki randomizowanego badania z udziałem 309 pacjenci, którzy porównywali dawki radiojodu wynoszące 1,1, 2,2 i 3,7 GBq, z wszystkimi pacjentami, u których wystąpiło odstawienie tyroksyny, wykazywali podobne tempo nawrotu miejscowego po 5 latach, chociaż większa liczba pacjentów w grupie otrzymującej 1,1 GBq wymagała drugiego leczenia radiojodem.37 badanie z udziałem 291 pacjentów, 89 losowo przydzielono do odstawienia tyroksyny, 133 pacjentów przydzielono do odstawienia trijodotyroniny, a 69 pacjentów przydzielono do grupy otrzymującej tyreotropinę alfa przed otrzymaniem radiojodu o niskiej dawce; Wskaźniki skuteczności ablacji były podobne w trzech grupach38. Niezalecane badania radiojodu o niskiej dawce i tyreotropiny alfa miały podobne wyniki.39 Nasze badanie pokazuje, że dla pacjentów spełniających nasze kryteria włączenia, niski dawka radiojodu plus tyreotropina alfa jest skutecznym i wygodnym leczeniem o zmniejszonej ekspozycji na promieniowanie, zapewniając korzyści zarówno pacjentom, jak i świadczeniodawcom opieki zdrowotnej. Continue reading „Ablacja z radioaktywnym jodem o niskiej dawce i tyreotropiną Alfa w raku tarczycy AD 7”

Badanie kontrolowane placebo monoterapii tofacitinibem w reumatoidalnym zapaleniu stawów AD 7

Większe próby o dłuższym czasie trwania są konieczne, aby ocenić ryzyko zakażeń związanych z tofacitinibem i porównać bezpieczeństwo tego leku z innymi dostępnymi metodami leczenia reumatoidalnego zapalenia stawów. Poważne działania niepożądane, które obserwowano u pacjentów z tego badania, którzy kontynuowali przyjmowanie tofacitinibu w długotrwałym przedłużonym badaniu, zgłoszono do Urzędu ds. Żywności i Leków i podsumowano je w Nowym Zgłoszeniu Leków, które niedawno poddano wszechstronnej i publicznej ocenie. Zgłoszone zdarzenia były podobne pod względem rodzaju i częstości do tych zgłoszonych w tym badaniu. Continue reading „Badanie kontrolowane placebo monoterapii tofacitinibem w reumatoidalnym zapaleniu stawów AD 7”

Brodalumab, przeciwciało przeciwko receptorowi interleukiny 17 do łuszczycy AD 5

Drugi pacjent ponownie uruchomił badany lek w 41 dniu po normalizacji bezwzględnej liczby neutrofilów, a neutropenia bezobjawowa stopnia 3 rozwinęła się ponownie 12 dni później (dzień badania 53). Badany lek przerwano, a bezwzględna liczba neutrofilów pacjenta znormalizowała 17 dni później (dzień 70). Skumulowana częstość występowania przeciwciał wiążących się z brodalumabem (w próbkach uzyskanych na początku badania oraz w 4, 16 i 22 tygodniu) była podobna we wszystkich grupach z brodalumabem: 7,9%, 7,7%, 5,0% i 9,8% w 70 mg, 140 -mg, 210 mg i 280 mg, odpowiednio. Jednakże nie wykryto przeciwciał neutralizujących w teście biologicznym. Continue reading „Brodalumab, przeciwciało przeciwko receptorowi interleukiny 17 do łuszczycy AD 5”

ZABURZENIA W PRZEWODZENIU POBUDZEN

ZABURZENIA W PRZEWODZENIU POBUDZEŃ Zaburzenia rytmu serca zjawiają się również wtedy, gdy wystąpi przeszkoda w przewodzeniu pobudzeń dromotropismus powstająca w układzie przewodzącym. W zależności od charakteru przeszkody może nastąpić albo upośledzenie zdolności przewodzenia pobudzeń i w związku z tym wydłużenie czasu przewodzenia fali pobudzenia do mięśnia sercowego, albo przewodzenie może być całkowicie przerwane i niżej leżąca część serca kurczy się własnym automatyzmem nie regulowanym przez węzeł zatokowy. Te stany nazywamy blokiem lub rozkojrzeniem czynności poszczególnych odcinków serca. Na zdolność przewodzenia pobudzeń w układzie przewodzącym serca wpływa również stan układu nerwowego. Zwiększone napięcie nerwu współczulnego zwiększa zdolność przewodzenia i przyśpiesza przechodzenie pobudzeń dromotropizm dodatni, zwiększone zaś napięcie nerwu błędnego zmniejsza tę zdolność i hamuje przechodzenie pobudzeń dromotropizm ujemny. Continue reading „ZABURZENIA W PRZEWODZENIU POBUDZEN”

Wyniki po niewydolności indukcyjnej w ostrej białaczce limfoblastycznej u dzieci AD 3

Inne grupy badawcze wymagały nawet prawidłowego komórkowego szpiku kostnego z hematopoezą trójliniową. Leczenie po niepowodzeniu indukcji
Strategie leczenia pacjentów z niewydolnością indukcji różniły się w zależności od grupy badanej (Tabela 3 w Dodatku Uzupełniającym). Siedem grup badanych przypisało tych pacjentów do grupy leczenia o najwyższym ryzyku, podczas gdy inne grupy badane włączały takich pacjentów w alternatywne badanie leczenia białaczką lub traktowali je indywidualną terapią. Chociaż wskazania do allogenicznego przeszczepienia podczas pierwszego okresu całkowitej remisji różniły się w badanych grupach, niepowodzenie indukcji było wskazaniem konsensusu dla allogenicznego przeszczepienia. Continue reading „Wyniki po niewydolności indukcyjnej w ostrej białaczce limfoblastycznej u dzieci AD 3”

Wyniki po niewydolności indukcyjnej w ostrej białaczce limfoblastycznej u dzieci AD 2

Od stycznia 1985 r. Do grudnia 2000 r. Grupy badane wzięły udział w badaniach klinicznych w sumie 44,017 dzieci i nastolatków z nowo zdiagnozowanymi ALL. Okres rejestracji został wybrany, aby umożliwić wystarczające działania następcze. Continue reading „Wyniki po niewydolności indukcyjnej w ostrej białaczce limfoblastycznej u dzieci AD 2”

Wyniki po niewydolności indukcyjnej w ostrej białaczce limfoblastycznej u dzieci

Niepowodzenie terapii indukującej remisję jest rzadkim, ale bardzo niekorzystnym zjawiskiem u dzieci i młodzieży z ostrą białaczką limfoblastyczną (ALL). Metody
Zidentyfikowaliśmy niepowodzenie indukcji, określone przez utrzymywanie się blaszek białaczkowych we krwi, szpiku kostnym lub dowolnym miejscu pozaszpikowym po 4 do 6 tygodni terapii indukcji remisji, w 1041 z 44 017 pacjentów (2,4%) w wieku od 0 do 18 lat z nowo zdiagnozowano WSZYSTKIE osoby, które były leczone przez 14 wspólnych grup badawczych w latach 1985-2000. Przeanalizowaliśmy zależności między charakterystyką choroby, podawanymi terapiami i wynikami tych pacjentów.
Wyniki
Pacjenci z niewydolnością indukcji często wykazywali cechy wysokiego ryzyka, w tym starszy wiek, wysoką liczbę leukocytów, białaczkę z fenotypem komórek T, chromosom Philadelphia i przegrupowanie 11q23. Continue reading „Wyniki po niewydolności indukcyjnej w ostrej białaczce limfoblastycznej u dzieci”

Przeciwciało monoklonalne anty-interleukina 17 Iksekizumab w przewlekłej łuszczycy nazębnej AD 5

Usprawnienia łuszczycy skóry głowy (tj. Obniżenie wyniku PSSI) były zauważalne, ponieważ trudno jest ocenić łuszczycę na skórze głowy i w badaniach klinicznych wykazano wysoki wskaźnik odpowiedzi na placebo.15,16 W naszych ocenach łuszczycy paznokci zgodnie z NAPSI uwzględniono zarówno paznokcie, jak i paznokcie u stóp. Ponieważ paznokcie u nasady rosną wolniej niż paznokcie, dłuższy czas leczenia niż ten stosowany w tym badaniu może być wymagany w celu oceny większego wpływu leczenia na paznokcie stóp17. W żadnej grupie nie obserwowano poważnych zdarzeń niepożądanych, w tym zgonów. Continue reading „Przeciwciało monoklonalne anty-interleukina 17 Iksekizumab w przewlekłej łuszczycy nazębnej AD 5”

Randomizowany proces Tenecteplase versus Alteplase dla ostrego udaru niedokrwiennego AD 5

Pozioma linia wewnątrz każdego pola wskazuje medianę, góra i dół pola wskazują zakres międzykwartylowy, paski I wskazują 5. i 95. percentyle, a kręgi wskazują wartości odstające. Mediana wartości dla tenekteplazy w dawce 0,25 mg na kilogram wynosiła 100%, co pokrywa się z 75. Continue reading „Randomizowany proces Tenecteplase versus Alteplase dla ostrego udaru niedokrwiennego AD 5”

Wyniki po niewydolności indukcyjnej w ostrej białaczce limfoblastycznej u dzieci AD 8

Konsorcjum Dana-Farber Cancer Institute poinformowało, że nie ma negatywnego wpływu na wyniki w postaci hipokomórkowego szpiku kostnego pod koniec terapii indukcyjnej lub opóźnienia w osiągnięciu pełnej remisji (zdefiniowanej jako normalny komórkowy szpik M1, liczba neutrofilów> × 109 na litr, liczba płytek krwi> 100 × 109 na litr i brak chorób pozaszpikowych) .21 Nasza obecna analiza wykazała, że wśród pacjentów z niewydolnością indukcji pacjenci ze szpikiem M3 w porównaniu ze szpiczakiem M1 lub M2, miał zły wynik. Stopień zajęcia białaczki w szpiku kostnym pod koniec fazy indukcji był odwrotnie skorelowany z tempem następnej całkowitej remisji (81% u pacjentów ze szpiakiem M1 lub M2, ale tylko 61% u pacjentów ze szpikiem M3) oraz z 10-letnim wskaźniki przeżycia (41 ? 3% dla szpiku M1 lub M2 vs. 26 ? 3% dla szpiku M3). Pacjenci, którzy nie mieli pełnej remisji po krótkim kursie dodatkowej terapii, jak określono w protokole leczenia (tj. Continue reading „Wyniki po niewydolności indukcyjnej w ostrej białaczce limfoblastycznej u dzieci AD 8”