Wyniki po niewydolności indukcyjnej w ostrej białaczce limfoblastycznej u dzieci AD 7

W przeciwieństwie do tego, 10-letnie przeżycie wśród pacjentów z niemowlęciem z rearanżacją MLL, w porównaniu ze starszymi pacjentami, było bardzo słabe (4 ? 4% w porównaniu z 26 ? 8%, P = 0,06, dane nie przedstawione). Trendy czasowe w przetrwaniu
10-letnia przeżywalność wśród pacjentów z niewydolnością indukcji wzrastała z czasem o około 10% (Tabela 1), ale była różna w poszczególnych podgrupach pacjentów. Wśród pacjentów z prekursorowym ALL z komórek B, 10-letnie przeżycie poprawiło się z 34 ? 5% przed 1993 r. Do 47 ? 4% w latach 1993-2000 (P = 0,02). Continue reading „Wyniki po niewydolności indukcyjnej w ostrej białaczce limfoblastycznej u dzieci AD 7”

Wyniki po niewydolności indukcyjnej w ostrej białaczce limfoblastycznej u dzieci AD 6

Pokazano również całkowity czas przeżycia u pacjentów z białaczką limfocytów T (panel C). SCT oznacza przeszczep komórek macierzystych. Ogółem 198 pacjentów przeszło hematopoetyczny przeszczep komórek macierzystych, podczas gdy 427 otrzymało tylko chemioterapię. 10-letni wskaźnik przeżycia wynosił 43 ? 4% wśród pacjentów, którzy przeszli transplantację, w porównaniu z 41 ? 3% wśród pacjentów, którzy nie przeszli transplantacji. Continue reading „Wyniki po niewydolności indukcyjnej w ostrej białaczce limfoblastycznej u dzieci AD 6”

Wyniki po niewydolności indukcyjnej w ostrej białaczce limfoblastycznej u dzieci AD 5

10-letnie przeżycie było również doskonałe (73 ? 13%) dla 11 z 300 badanych pacjentów (4%), którzy nosili aberrację genetyczną ETV6-RUNX1 (połączenie ETS wariant 6 [ETV6] i transkrypcja związana z Runt czynnik [RUNX1] geny); częstość występowania jest niższa niż częstość występowania (21%) średniej populacji z ALL.35 Reakcja wczesnego leczenia
Wczesna odpowiedź na wstępną chemioterapię została określona w krwi obwodowej lub szpiku kostnym w różnych punktach czasowych zgodnie z wytycznymi badania (Tabela 4 w Dodatku Uzupełniającym). Spośród 285 pacjentów z danymi dotyczącymi liczby blastów krwi obwodowej po 8 dniach (po tygodniu leczenia prednizonem i dawką dokanałowego metotreksatu), 57% miało liczbę blastów większą niż × 109 na litr (co wskazuje na słabą odpowiedź na leczenie). prednizon), odsetek około pięciokrotnie większy niż u przeciętnej populacji z ALL.35. Szpik M3 odnotowano u 80% pacjentów po tygodniu terapii indukcyjnej i 69% po 2 tygodniach. Continue reading „Wyniki po niewydolności indukcyjnej w ostrej białaczce limfoblastycznej u dzieci AD 5”

Wyniki po niewydolności indukcyjnej w ostrej białaczce limfoblastycznej u dzieci AD 4

Czynniki, które były znaczące na poziomie 5% lub mniej, włączano następnie do ostatecznego modelu wraz ze stanem szpiku kostnego na końcu indukcji (M3 w porównaniu z innym) i występowaniem allogenicznego przeszczepu komórek macierzystych (tak lub nie). Wszystkie testy były opisowe i eksploracyjne. W celu ułatwienia interpretacji nie przeprowadzono korekcji alfa. Tabela 1. Continue reading „Wyniki po niewydolności indukcyjnej w ostrej białaczce limfoblastycznej u dzieci AD 4”

Skrócenie Titin powodujące rozdęta kardiomiopatia AD 5

Naszym priorytetem była analiza czterech wariantów wariantów – tj. Nonsensu, zmiany ramki, splicingu i liczby kopii – które (w przeciwieństwie do większości wariantów missense) mogą mieć głęboki wpływ na strukturę polipeptydów o pełnej długości (rys. 1). Klasyfikujemy je jako warianty skracające TTN. Continue reading „Skrócenie Titin powodujące rozdęta kardiomiopatia AD 5”

Skrócenie Titin powodujące rozdęta kardiomiopatia AD 4

Jednorodność przestrzennego rozkładu mutacji oceniano za pomocą testu chi-kwadrat dobroci dopasowania uwzględniającego rozmiar każdego regionu. Charakterystykę kliniczną każdej grupy w kohorcie z rozszerzoną kardiomiopatią porównano z zastosowaniem dwustronnych, niesparowanych testów t. Krzywe Kaplana-Meiera zostały obliczone za pomocą funkcji przetrwania w R i zostały porównane za pomocą funkcji coxph w R.32 Obliczyliśmy dwupunktowe oceny jod dla 19 rodzin z kardiomiopatią rozstrzeniową (ryc. 2 i tabela 13 w dodatkowym dodatku) za pomocą oprogramowania FASTLINK, obliczonego z ustawieniami ? = 0, współczynnikiem fenokopii = 0,005,34 i wskazanymi penetraniami choroby. Continue reading „Skrócenie Titin powodujące rozdęta kardiomiopatia AD 4”

Skrócenie Titin powodujące rozdęta kardiomiopatia AD 3

Wytyczne w sprawie ludzkich tkanek i za zgodą lokalnych komisji etycznych. 312 pacjentów z idiopatyczną rozdętą kardiomiopatią pochodziło z trzech kohort (patrz Tabela 3 w dodatkowym dodatku, dostępne w pełnym tekście niniejszego artykułu): 92 osoby rekrutowane w Brigham i Szpital Kobiecy (grupa A), 71 osób rekrutowanych podczas oceny transplantacja serca w Royal Brompton i Harefield National Health Service Trust (grupa B) oraz 149 osób, które zostały prospektywnie zrekrutowane w Kolorado lub we Włoszech do rodzinnego rejestru kardiomiopatii rodzinnej (grupa C). Grupy A i C miały wysoką częstość występowania choroby rodzinnej. 231 osób z kardiomiopatią przerostową zostało zwerbowanych w Brigham and Women s Hospital lub Mayo Clinic. Continue reading „Skrócenie Titin powodujące rozdęta kardiomiopatia AD 3”

Skrócenie Titin powodujące rozdęta kardiomiopatia AD 2

Jednak mutacje patogenetyczne stwierdzono jedynie u 20 do 30% pacjentów.8 TTN, gen kodujący titynę, ma udział w kardiomiopatii, ale został niepełny w badaniach ze względu na wyzwania techniczne związane z dużym rozmiarem sekwencji kodującej (około 100 kb). Mutacje TTN zostały ostatecznie powiązane z rozszerzoną kardiomiopatią w trzech rodzinach, 9-11, ale nie w kardiomiopatii przerostowej. Ponadto mutacje TTN wiązały się z wrodzonymi przypadkami miopatii, w tym mięśnią sercową i szkieletową, dziedziczną miopatią z wczesną niewydolnością oddechową, dystrofią mięśniową piszczeli i dystrofią mięśniową kończyn dolnych.12-15
Ryc. 1. Continue reading „Skrócenie Titin powodujące rozdęta kardiomiopatia AD 2”

Skrócenie Titin powodujące rozdęta kardiomiopatia

Kardiomiopatia przerostowa i kardiomiopatia przerostowa wynikają z mutacji wielu genów. TTN, gen kodujący białko sarcomerów, został niedostatecznie przeanalizowany pod kątem mutacji kardiomiopatycznych z powodu jego ogromnej wielkości. Metody
Przeanalizowaliśmy TTN u 312 pacjentów z kardiomiopatią rozstrzeniową, 231 pacjentów z kardiomiopatią przerostową i 249 osób z grupy kontrolnej, stosując sekwencję nowej generacji lub dideoksy. Oceniliśmy szkodliwe warianty do koseregacji w rodzinach i oceniono charakterystykę kliniczną. Continue reading „Skrócenie Titin powodujące rozdęta kardiomiopatia”

Ponowna reakcja na kryzotynib za pomocą Lorlatinibu ALK Resistance Mutation L1198F ad 6

Zgodnie z tymi wynikami fosforylacja ALK C1156Y-L1198F została skutecznie zahamowana przez kryzotynib, ale nie przez lorlatinib (ryc. S3 w Dodatku Aneks). Odkrycia te potwierdzają kliniczną obserwację, że C1156Y-L1198F powoduje oporność na lorlatinib, ale powoduje uczulenie na kryzotynib. Aby określić, czy mutacja L1198F może ponownie uczulić inne mutanty oporne na krizotynib, wygenerowaliśmy dodatkowe linie komórkowe Ba / F3 wyrażające pojedyncze i podwójne mutanty ALK. W prawie wszystkich przypadkach dodanie L1198F zwiększało wrażliwość na kryzotynib, ale promowało oporność na inne inhibitory ALK (ryc. S4 i tabela S2 w dodatkowym dodatku). W szczególności, dla wysoce opornej mutacji ALK G1202R (IC50, 382 nM), podwójny mutant (G1202R-L1198F) był prawie tak samo wrażliwy jak ALK typu dzikiego na krizotynib (IC50, 31 nM w porównaniu do 20 nM). Continue reading „Ponowna reakcja na kryzotynib za pomocą Lorlatinibu ALK Resistance Mutation L1198F ad 6”