Perfuzja maszynowa lub chłodzenie w transplantacji nerek u dawców ad 6

chłodnia) i dowolnej zmiennej podgrupy. We wrześniu 2006 r., Kiedy nabór darczyńców w badaniu był prawie zakończony, naukowy komitet sterujący spodziewał się, że niedostateczna liczba dawców zostanie zapisana na etapie próbnym, aby przeprowadzić sensowną analizę podgrup pod kątem dawstwa po śmierci sercowo-naczyniowej. Zgodnie z sugestią komitetu sterującego i za zgodą wszystkich ośrodków włączenie dodatkowych dawców po śmierci sercowo-naczyniowej zostało rozszerzone o zmianę protokołu, do momentu, aż w dniu 17 sierpnia 2007 r. Zapisano ogółem 82 dawców (patrz Dodatek dodatkowy dla szczegółów). Wyłącznie w przypadku analizy podgrup obejmującej dawstwo po śmierci mózgu w porównaniu z dawstwem po śmierci sercowo-naczyniowej, wtręty te dodano do głównej grupy pacjentów w celu zapewnienia większej mocy statystycznej. Rycina 2 pokazuje wykres lasu efektu leczenia w analizach wcześniejszych podgrup. W głównym zbiorze danych nie stwierdzono istotnej różnicy w wielkości efektu leczenia opóźnionej funkcji przeszczepu po dawcy z kryteriami standardowymi w porównaniu z donacją z kryteriami rozszerzonymi (P = 0,75) i po donacji po śmierci mózgu w porównaniu z dawstwem po śmierci kardiocirulacyjnej (P = 0,42). W rozszerzonym zbiorze danych wpływ metody konserwowania na opóźnioną funkcję przeszczepu nie różnił się istotnie pomiędzy pacjentami, którzy otrzymali nerki od dawców po śmierci mózgu a pacjentami, którzy otrzymali nerki od dawców po śmierci kardiocirulacyjnej (P = 0,26).
Dodatkowe punkty końcowe
Funkcjonalna funkcja opóźnionego przeszczepu wystąpiła u 77 biorców w grupie perfuzji maszynowej oraz u 101 biorców w grupie przyjmującej chłód (22,9% w porównaniu z 30,1%, P = 0,03). Częstość występowania pierwotnej niewydolności w grupie przyjmującej chłód (4,8% w porównaniu z 2,1%, p = 0,08) była ponad dwukrotnie większa niż w grupie perfuzji maszynowej, ale różnica ta nie osiągnęła istotności statystycznej. W przypadku rozwinięcia opóźnionej funkcji przeszczepu czas jej działania był krótszy o 3 dni po perfuzji maszynowej w porównaniu z przechowywaniem w chłodzie (10 dni vs. 13 dni, P = 0,04). Nie było znaczących różnic między grupami badanymi w klirensie kreatyniny po 14 dniach po transplantacji, długości hospitalizacji u biorców, częstości występowania toksyczności inhibitora kalcyneuryny i ostrej częstości odrzucania w pierwszych 14 dniach po transplantacji. Codzienne wartości kreatyniny w surowicy w ciągu pierwszych 2 tygodni po transplantacji były istotnie niższe u biorców w grupie perfuzji maszynowej niż u biorców w grupie przyjmującej chłód (mediana powierzchni pod krzywą, 1456 [zakres, od 385 do 5782] vs. 1787 [ zakres od 288 do 6500]; P = 0,01) (patrz Rys.
Przeżycie pacjentów i przeszczepów
Tabela 3. Tabela 3. Zdarzenia niepożądane i zgony zgłoszone w pierwszym roku po transplantacji. Rysunek 3. Rysunek 3. Przeżycie przeszczepu po transplantacji. Szybkość przeżycia przeszczepu w ciągu roku w grupie perfuzyjno-maszynowej była istotnie wyższa niż w grupie przyjmującej chłód (94% vs. 90%, P = 0,04). Dane dotyczące przeżycia przeszczepu były cenzurowane w momencie śmierci u pacjentów, którzy zmarli z funkcjonującym allograftem.
W grupie przyjmującej chłód jeden pacjent zmarł w ciągu tygodnia po transplantacji z powodu zaburzeń rytmu serca i dlatego został wykluczony z badania wraz z biorcą przeciwnej nerki.
[przypisy: stomatolog zielona góra, implanty Warszawa, stomatolog Warszawa ]