Syndrom z wrodzoną neutropenią i mutacjami w G6PC3 ad 6

Po różnicowaniu in vitro w obecności rhG-CSF i rekombinowanego ludzkiego czynnika stymulującego wzrost kolonii granulocytów i makrofagów (rhGM-CSF) komórki eksponowano na tunikamycynę w celu indukcji apoptozy i analizowano za pomocą cytometrii przepływowej przez bramkowanie na komórkach mcd24-dodatnich. W kontrolowanych transdukowanych komórkach od pacjenta ekspozycja na tunikamycynę indukowała wysoki stopień apoptozy (30,0% komórek dodatnich w aneksynie V i 4,6% komórek aneksyny V i podwójnych pozytywnych jodków propidyny uległo apoptozie). Przeciwnie, w komórkach transdukowanych G6PC3 odsetek komórek poddanych indukowanej apoptozie był niższy (17,9% komórek dodatnich w aneksynie V i 1,9% komórek podwójnie dodatnich) (Figura 3C i Fig. 5 w Dodatku Dodatkowym). Przebadaliśmy funkcję neutrofili w neutrofilach z niedoborem G6PC3. Zarówno fagosomalna liza Escherichia coli, jak i wybuchy oksydacyjne były podobne do tych w granulocytach obojętnochłonnych od zdrowych osobników kontrolnych (ryc. 6 w dodatkowym dodatku). Endoplazmatyczny stres retikulum
Ryc. 4. Ryc. 4. Patofizjologiczne konsekwencje niedoboru G6PC3. Panel A jest transmisyjnym mikroskopem elektronowym przedstawiającym nieprawidłowo powiększoną szorstką retikulum endoplazmatyczną (strzałki) w szpikowatej komórce progenitorowej pacjenta z niedoborem G6PC3. Panel B pokazuje szorstką retikulum endoplazmatyczną (strzałki) w komórce od zdrowego osobnika. Panel C ilustruje zwiększony stres retikulum endoplazmatycznego u pacjentów z niedoborem G6PC3, o czym świadczy zwiększony poziom ekspresji mRNA w oczyszczonych promielocytach. Paski błędów wskazują odchylenie standardowe. GAPDH oznacza dehydrogenazę gliceraldehydo-3-fosforanową. Panel D to Western blot wykazujący wzrost aktywności enzymatycznej, defosforylowanej postaci kinazy syntazy glikogenu 3. (GSK-3.) u pacjenta 5 (P5) po indukcji tunikamycyną (p-GSK-3. oznacza fosforylowany GSK-3.). Panel E wykazuje zwiększoną fosforylację Mcl-1 i zwiększone poziomy BiP w neutrofilach od Pacjenta 5 (P5) z niedoborem G6PC3 w różnych punktach czasowych po indukcji tunikamycyną (p-Mcl-1 oznacza fosforylowany Mcl-1). Panel F pokazuje defosforylację GSK-3. indukowaną 2-deoksyglukozą u dwóch zdrowych dawców. Panel G pokazuje, że zdrowe limfocyty obojętnochłonne, ale nie komórki T CD3-dodatnie, są podatne na apoptozę na farmakologiczną utratę glukozy przy użyciu 2-deoksyglukozy. Niektóre wartości są zbyt małe, aby wyraźnie się ukazać.
Retikulum retopulum endoplazmatycznego i odpowiedź niesfałdowanego białka zostały powiązane z patofizjologią nieprawidłowej organogenezy, w tym 27 strukturalnymi defektami serca28 i wrodzoną neutropenią wywołaną przez mutacje w ELA2.17,29. Transmisyjna mikroskopia elektronowa komórek szpiku kostnego od czterech pacjentów z niedoborem G6PC3 wykazała powiększoną szorstką retikulum endoplazmatyczną w mieloidalnych komórkach progenitorowych w porównaniu z szorstką retikulum endoplazmatyczną w odpowiednich komórkach od zdrowego osobnika (Figura 4A i 4B i Fig. 7 w Dodatku Uzupełniającym). To odkrycie jest zgodne ze zwiększonym stresem retikulum endoplazmatycznego. Miernik przekaźnikowy BiP (mRNA), członek rodziny chaperonów i inny marker stresu retikulum endoplazmatycznego, zmierzono za pomocą ilościowej reakcji PCR w czasie rzeczywistym w promyelocytach szpiku kostnego, które wyizolowano za pomocą cytometrii przepływowej.
[więcej w: szpital limanowa poradnie, neurolog w koninie, blog o odchudzaniu z przepisami ]