Syndrom z wrodzoną neutropenią i mutacjami w G6PC3 czesc 4

Haplotypy na chromosomie 17q, analiza mutacji G6PC3 i ocena aktywności enzymatycznej G6PC3 z mutacją R253H. Panel A pokazuje rodowody z dwóch niepowiązanych rodzin z ciężką wrodzoną neutropenią (SCN-I i SCN-II). Stałe symbole oznaczają dotkniętych członków rodziny, otwarte symbole nienarażonych członków rodziny, okręgi żeńskich członków rodziny, kwadraty męskich członków rodziny, i nie wykonano, i 0 żadnego otrzymanego produktu reakcji łańcuchowej polimerazy (PCR). P1 do P5 odnoszą się do pacjentów opisanych bardziej szczegółowo w Tabeli 1. Przerwa w podawaniu jest ciemnoszara dla każdej rodziny. Preferowany odstęp między wiązaniami został określony przy założeniu, że defekt genetyczny w SCN-I i SCN-II był taki sam i wahał się od markerów D17S930 do D17S950, które zawierały łącznie 36 genów, w tym G6PC3. Panel B pokazuje mutację missense (c.G758A, p.R253H) znalezioną u pacjenta wskaźnikowego z SCN-I w porównaniu z sekwencją w zdrowej kontroli. Panel C jest porównaniem aktywności enzymatycznej dzikiego typu G6PC3 i G6PC3 z mutacją R253H z 14C-glukozo-6-fosforanem jako substratem i kontrolą pustego wektora mierzoną w mikrosomach izolowanych z trwale transfekowanych komórek drożdży. Różnica między wartościami reprezentuje aktywność zależną od błon. Wyniki przedstawiono jako nanomole glukozy produkowane na minutę na gram komórek drożdży. Słupki błędu wskazują standardowe odchylenie trzech niezależnych preparatów mikrosomalnych. Mutacje zarówno ELA2 10, jak i HAX1 12 zostały wykluczone u wszystkich pięciu pacjentów z indeksem. Analiza sprzężeń dostarczyła dowodów statystycznych, że gen będący przedmiotem zainteresowania w SCN-I jest umiejscowiony na chromosomie 17q21 między D17S1299 (36,2 Mb, 62,0 cM) i D17S1290 (53,7 Mb, 82,0 cM) (Figura 2A i Dodatkowy Dodatek). Przeprowadziliśmy serię drobnych etapów mapowania w SCN-I i SCN-II i byliśmy w stanie genotypować dodatkowe 13 mikrosatelitarnych markerów pomiędzy D17S1299 i D17S1290 w SCN-I i 11 z 13 markerów mikrosatelitarnych w SCN-II. Tabela 2 w dodatkowym dodatku pokazuje wyniki pojedynczego znacznika lod. Przy założeniu, że ten sam gen jest zmutowany we wszystkich pięciu dotkniętych dzieciach, maksymalny przedział łączący obejmował od D17S1789 (39,1 Mb, 63,1 cM) do D17S791 (42,2 Mb, 64,2 cM). Przy zastosowaniu D17S932, D17S950 i D17S806, szczytowa liczba punktów wielospecjalności w samym SCN-I wynosiła 4,98, a szczytowa dwunukleowa wielopunktowa liczba punktów wyniosła 5,74.
Kilka genów kandydujących zidentyfikowano w przedziale powiązań SCN-I (patrz Tabela 3 w Dodatku Uzupełniającym). Spośród nich, G6PC3, który koduje glukozo-6-fosfatazę, katalityczną podjednostkę 3, i znajduje się w najwęższym możliwym odstępie wiązania, był prawdopodobnym kandydatem, ponieważ nieprawidłowy metabolizm glukozy jest zamieszany w neutropenię choroby magazynowania glikogenu typu Ib.24 Sekwencjonowanie DNA ujawniło homozygotyczną mutację missense w eksonie 6 genu G6PC3 (c.G758A, p.R253H) (Figura 2B). Tę mutację stwierdzono u wszystkich czworga dzieci dotkniętych SCN-I oraz u jednego chorego dziecka w SCN-II. Wszyscy rodzice byli heterozygotyczni pod względem mutacji, co jest zgodne z autosomalnym recesywnym dziedziczeniem mutacji missense linii zarodkowej. Zgodnie z analizą na miejscu restrykcyjnym allelu R253H genu G6PC3 nie stwierdzono u 192 zdrowych osób w Europie Środkowej
[podobne: stomatologia bez bólu jelenia góra, ginekolog od ilu lat, neurolog w koninie ]