Przebiegi chorób

Innym przebiegiem chorób jest przebieg spokojny, długotrwały, z niedużym podniesieniem ciepłoty ciała, prowadzący jednak niekiedy do znacznych •wyniszczeń ustroju – zarówno pod względem nerwowym jak i fizycznym. Do takich chorób należy np. niedokrwistość, gruźlica przewlekła, rak i wiele innych. Na podstawie różnych przebiegów chorób dzielimy choroby na: ostre, po ostre i przewlekłe. Przebiegi chorób mogą przechodzić jedne w drugie, to znaczy, że choroba ostra może przejść w przewlekłą, przewlekła zaś może zaostrzać się i dawać obrazy choroby ostrej, która po pewnym czasie może znów przejść w przewlekłą. Continue reading „Przebiegi chorób”

ropnie fiksacyjne

Niekiedy także wywołujemy sztucznie wysokie gorączki, które aczkolwiek są wyrazem chorobowym ustroju, wpływają dodatnio na niektóre pierwotne dla danego ustroju choroby. Dalej np. wywołujemy jałowe ropnie, tzw. ropnie fiksacyjne, które wpływają nieraz dodatnio na zasadniczą sprawę chorobową, chociaż same są zjawiskiem chorobowym. Przeszczepiamy np. Continue reading „ropnie fiksacyjne”

Chora nerka

Chora nerka powoduje zaburzenia w czynności serca i może wywołać, i o niewydolność niewydolność zaś serca z kolei- upośledza czynność nerek. W takich stanach trudno jest niekiedy ustalić, co jest pierwotną przyczyną choroby czy serce czy nerki – w braku rozstrzygnięcia zaś występują duże trudności w ustaleniu odpowiedniego sposobu leczenia. Badanie moczu np. w chorobach serca z niewydolnością krążenia wykazuje znaczne zmiany w nerkach, podawanie zaś środków działających na serce i usuwających niedomogę serca sprowadza czynność nerek do stanu prawidłowego. Zmiany bowiem w nerkach były spowodowane niedomogą serca i powstała tzw. Continue reading „Chora nerka”

Bodzce prawidlowe powstajace w zatoce nazywamy nornotopowymi

Bodźce prawidłowe powstające w zatoce nazywamy nornotopowymi, w innych zaś odcinkach układu przewodzącego heterotopowymi. Już od dawna zastanawiano się nad tym, co jest przyczyną wytwarzania się bodźców w węźle zatokowym. Jest to jedno z bardzo interesujących zagadnień fizjologicznych, gdyż powstawania bodźca w węzłach sercowych nie jesteśmy w stanie uchwycić obiektywnie żadną znaną dotychczas metodą. Można by myśleć o tym, że podczas czynności serca wytwarzają się swoiste przejściowe wytwory przemiany materii działające drażniąco na węzeł zatokowy w chwili jego bezczynności. Nagromadzenie się tych wytworów powoduje podrażnienie węzła zatokowego i wyzwalanie się pobudzeń i stanu czynnego w samym węźle. Continue reading „Bodzce prawidlowe powstajace w zatoce nazywamy nornotopowymi”

ZABURZENIA NOMOTOPOWE AUTOMATYZMU SERA

ZABURZENIA NOMOTOPOWE AUTOMATYZMU SERA Zaburzenia nomotopowe rytmu serca przejawiają się jako przyśpieszenie lub zwolnienie czynności serca lub wreszcie jako niemiarowość bicia serca, w której przerwy między skurczami są różne. Przyśpieszenie czynności serca Przyśpieszenie czynności serca tachycardia pochodzenia zatokowego zależy od trzech czynników, a mianowicie od zwiększonej pobudliwości węzła Keith-Flacka, od zwiększonego napięcia nerwu współczulnego chronotropizm dodatni i wreszcie od zmniejszonego napięcia nerwu błędnego. Przyśpieszenie czynności serca może dochodzić do 120 i więcej uderzeń na 1 minutę. Każde przyśpieszenie czynności serca, niezależnie od przyczyny, która je wywołała, powstaje kosztem skrócenia okresu spoczynkowego serca i pociąga za sobą zmniejszenie jego objętości wyrzutowej wskutek niedostatecznego wypełnienia jam serca. Objętość minutowa w zasadzie nie zmienia się, lecz warunki pracy i odżywiania serca są gorsze, co prowadzi do osłabienia jego czynności, zwłaszcza wtedy, kiedy serce jest uszkodzone procesem patologicznym. Continue reading „ZABURZENIA NOMOTOPOWE AUTOMATYZMU SERA”

Zwiekszenie napiecia ukladu wegetatywnego w pojeciu hiperamfotonii

Zwiększenie napięcia układu wegetatywnego w pojęciu hiperamfotonii z przewagą w działaniu nerwu błędnego zwiększa jednak pobudliwość mięśnia sercowego. Badania bowiem przeprowadzone metodą pomiarów chronaksji wykazały, że chronaksja serca skraca się podczas drażnienia nerwu błędnego i wydłuża się podczas drażnienia nerwu współczulnego. Zwiększenie więc pobudliwości serca byłoby związane z przewagą działania nerwu błędnego, nie zaś – jak dawniej myślano z przewagą działania nerwu współczulnego. Należy to jednak rozumieć w ten sposób, że nerw błędny uwrażliwia serce na bodźce heterotopowe, czyli patologiczne, nerw zaś współczulny na bodźce nomotopowe, to jest powstające w węźle Keith-Flacka. Dodatkowe ogniska bodźcotwórcze w sercu wywołujące powstawanie skurczów dodatkowych o charakterze trwałym, zjawiają się najczęściej pod wpływem procesów zapalnych, zmian wstecznych w mięśniu sercowym, drobnych wylewów krwawych, a także pod wpływem czynnika toksycznego działającego na komórki mięśnia sercowego. Continue reading „Zwiekszenie napiecia ukladu wegetatywnego w pojeciu hiperamfotonii”

Niemiarowosc zupelna wskutek migotania przedsionków

Uszkodzenie jednak przedsionków nie musi być anatomiczne, może bowiem ono być czynnościowe w związku ze zwichnięciem metabolizmu przedsionków trwającym dłużej lub krócej. Niemiarowość zupełna wskutek migotania przedsionków może przejawiać się w postaci szybkiej niemiarowości zupełnej tachyarrhythmia completa, wolnej bradyarrhythmia completa lub w postaci napadowej arrhythmia completa paroxysmalis. Dłuższe trwanie niemiarowości zupełnej doprowadza do zaburzeń w krążeniu z powodu zwichnięcia koordynacji skurczów poszczególnych odcinków serca, braku współdziałania przedsionków w wypełnieniu komór, zmiany rytmu czynności serca i zmniejszenia jego objętości wyrzutowej. W związku z tym powstaje gorsze odżywianie mięśnia sercowego przez zakłócone krążenie wieńcowe, a także zaburzenie w krążeniu obwodowym ustroju. W końcu powstaje osłabienie czynności serca i rozwija się niewydolność krążenia. Continue reading „Niemiarowosc zupelna wskutek migotania przedsionków”

Badanie kontrolowane placebo monoterapii tofacitinibem w reumatoidalnym zapaleniu stawów AD 7

Większe próby o dłuższym czasie trwania są konieczne, aby ocenić ryzyko zakażeń związanych z tofacitinibem i porównać bezpieczeństwo tego leku z innymi dostępnymi metodami leczenia reumatoidalnego zapalenia stawów. Poważne działania niepożądane, które obserwowano u pacjentów z tego badania, którzy kontynuowali przyjmowanie tofacitinibu w długotrwałym przedłużonym badaniu, zgłoszono do Urzędu ds. Żywności i Leków i podsumowano je w Nowym Zgłoszeniu Leków, które niedawno poddano wszechstronnej i publicznej ocenie. Zgłoszone zdarzenia były podobne pod względem rodzaju i częstości do tych zgłoszonych w tym badaniu. Continue reading „Badanie kontrolowane placebo monoterapii tofacitinibem w reumatoidalnym zapaleniu stawów AD 7”

Wyniki po niewydolności indukcyjnej w ostrej białaczce limfoblastycznej u dzieci AD 3

Inne grupy badawcze wymagały nawet prawidłowego komórkowego szpiku kostnego z hematopoezą trójliniową. Leczenie po niepowodzeniu indukcji
Strategie leczenia pacjentów z niewydolnością indukcji różniły się w zależności od grupy badanej (Tabela 3 w Dodatku Uzupełniającym). Siedem grup badanych przypisało tych pacjentów do grupy leczenia o najwyższym ryzyku, podczas gdy inne grupy badane włączały takich pacjentów w alternatywne badanie leczenia białaczką lub traktowali je indywidualną terapią. Chociaż wskazania do allogenicznego przeszczepienia podczas pierwszego okresu całkowitej remisji różniły się w badanych grupach, niepowodzenie indukcji było wskazaniem konsensusu dla allogenicznego przeszczepienia. Continue reading „Wyniki po niewydolności indukcyjnej w ostrej białaczce limfoblastycznej u dzieci AD 3”

Wyniki po niewydolności indukcyjnej w ostrej białaczce limfoblastycznej u dzieci AD 7

W przeciwieństwie do tego, 10-letnie przeżycie wśród pacjentów z niemowlęciem z rearanżacją MLL, w porównaniu ze starszymi pacjentami, było bardzo słabe (4 ? 4% w porównaniu z 26 ? 8%, P = 0,06, dane nie przedstawione). Trendy czasowe w przetrwaniu
10-letnia przeżywalność wśród pacjentów z niewydolnością indukcji wzrastała z czasem o około 10% (Tabela 1), ale była różna w poszczególnych podgrupach pacjentów. Wśród pacjentów z prekursorowym ALL z komórek B, 10-letnie przeżycie poprawiło się z 34 ? 5% przed 1993 r. Do 47 ? 4% w latach 1993-2000 (P = 0,02). Continue reading „Wyniki po niewydolności indukcyjnej w ostrej białaczce limfoblastycznej u dzieci AD 7”